Mijn verhaal

Ik ben Elsa Boddéus, Centered Riding en Rechtricht instructeur en altijd doorstuderend. Dit is mijn verhaal.

Ik was elf jaar en mocht rijden in een manege. De instructeur was een ex-ritmeester uit het leger en het ging er militair aan toe! Drrrraf marrrus!’ En owee als je iets niet durfde, zoals galopperen op een paard dat bokte! Dan kreeg je de wind van voren.

Niemand vroeg zich af WAAROM dat paard bokte. Je hoopte dat je er niet af zou vallen. Wat ik me ook herinner: dat ik vaak niet begreep wat de instructeur bedoelde. Maar vragen stellen, dat deed ik niet. want deed niemand. We moesten bijvoorbeeld schouder binnenwaarts rijden, maar we snapten niet hoe en WAAROM dat moest. We deden ons best, maar hadden eigenlijk geen idee... 

Jaren later kon ik me een eigen paard kon veroorloven en privéles nemen. Maar eigenlijk begreep ik nog steeds niet de zin van wat ik leerde. Als ik geen les had dan klooide ik maar wat aan. Alles draaide om wat het paard moest doen: aan de teugel, nageven, voorwaarts zijn. Je moest het ‘bij elkaar rijden’, 'er doorheen rijden', en dan was er ook nog ‘verzamelen’, maar wat dat was, daar had ik helemaal geen idee van. Maar ik deed alsof ik dat wel begreep. Als het niet lukte dan gebruikte ik een scherper bit, hulpteugels, sporen. Wat heb ik daar achteraf een spijt van gehad…

In de avonduren volgde ik een instructeursopleiding, en in de weekenden gaf ik zelf les. Het was 2004 en ik had inmiddels drie paarden, waarmee ik me suf werkte. Op den duur kreeg ik er zo genoeg van dat ik iedere keer doodmoe van mijn paard kwam – kun je nagaan hoe mijn paard zich voelde – dat ik alles wat ik dacht te weten over paardrijden heb losgelaten. Ik ging zoeken naar een andere weg. Paardvriendelijk en effectief.

Bitloos, Freestyle en toen de Academische Rijkunst. In het begin begreep ik daar weinig van. Hoe kon je nou je paard trainen zonder erop te zitten? Ja, die zit van mij… In feite was mijn houding en zit – na vele jaren privéles – nog weinig stabiel. Ik kreeg van mijn Academische Rijkunst instructeur de raad om Centered Riding te gaan doen.

De eerste lessen Centered Riding waren confronterend. Het leek net alsof ik alles opnieuw moest leren. Dat was even slikken. Toch was ik meteen om. In 2013 behaalde ik mijn eerste certificaat Centered Riding instructeur.  Om lichaamsbewustzijn te ontwikkelen ging ik lessen volgen in Tai Chi, Alexander Techniek, Feldenkreis en Pilates. Ik verwerkte de dingen die ik hierbij leerde in mijn lessen. Ik merkte dat lichaamsbewustzijn mijn leerlingen hielp om gemakkelijker contact te krijgen met hun paard. Het was hard werken, maar in 2017 werd ik level II Centered Riding.

Intussen ging ik verder met de Academische Rijkunst. Mijn paarden werden daardoor zachter, meer ontvankelijk en veel gemakkelijker te rijden. Zelf kreeg ik begrip, geduld en inzicht… Ik werd de trainer van mijn paarden. Ik leerde mijn paarden te begrijpen en ze te coachen.

Ik ging coachend lesgeven. In plaats van een vast programma te volgen, paste ik mijn instructie aan naar de behoeften van mijn leerlingen en hun paarden. De manier waarop je leert is van even veel belang als WAT je leert. Van een foutenkijker werd ik een coachend instructeur. Niet alleen paardvriendelijk, maar ook mensvriendelijk.

Wat is jouw verhaal? Zou je ook een goede trainer voor je paard willen zijn? Wil je dat je paard graag met jou wil samenwerken, leert begrijpen wat je vraagt en niet meer hoeft te raden naar wat je bedoelt?  
Wil je de zin begrijpen van dressuuroefeningen, en waarom ze niet alleen voor wedstrijden belangrijk zijn? En vooral: wil je dat je paard tot op hoge leeftijd fit blijft en in staat zijn werk te doen? 

Abonneer je GRATIS op de artikelenreeks over respectvol werken met paarden, en duurzaam paardrijden; klik op de groene banner onder!

Het is zonder enige verplichting!

Elsa Boddéus

Coachend instructeur voor paard en ruiter