Het paard dat overal bang voor was

Body and mind
27 juli 2019
Toon alles

Het paard dat overal bang voor was

Soms lijkt het of het paard dat je wilt kopen best okee is. Thuis blijkt dat er toch wel wat haken en ogen zijn. Danny was zo’n paard dat vrij probleemloos leek…

 

Het optimisme van de herstarter

Een herstarter, zo noem ik iemand die in haar jeugd heeft paardgereden, en die na een lange stop weer gaat beginnen. Heel vaak zijn herstarters gestopt omdat ze gingen studeren, gingen werken of een gezin kregen. Een herstarter die een paard gaat kopen heeft fijne herinneringen aan de tijd dat ze probleemloos op een paard klom en vrij en blij door het bos of over het strand denderde. Dat is wat ze graag weer wil. Dan wordt er een paard aangeschaft op de manier waarop sommige mensen een auto kopen: ziet hij er okee uit, en kan ik hem betalen. Soms maakt de herstarter een proefrit van 2 minuten.

 

Het onbekende verleden van Danny

Danny is een D- pony; een wat fijntjes uitgevallen Tinker. Tinkers worden vaak geïmporteerd vanuit hun land van oorsprong, Ierland, waar zij in de meeste gevallen geen gemakkelijk leven hebben gehad. Wat Danny heeft meegemaakt weten we niet, maar al snel bleek dat hij een ernstig mineralentekort had waardoor hij niet uit zijn wintervacht kon komen. Ook was hij afwezig en vooral: verschrikkelijk angstig. Je hoefde je hand maar op te tillen en hij stoof achteruit. Aan rijden viel dus niet te denken; eerst moest hij weer gezond worden. En vertrouwen in de mens krijgen.

 

Een moeizaam begin

Een paard dat suf en sloom is, terwijl hij tegelijkertijd tekenen van angst vertoont, heeft hoogstwaarschijnlijk een gezondheidsprobleem. Bloedonderzoek door de dierenarts is dan een van de eerste dingen die je moet laten doen. Danny kreeg voedingssupplementen en na een tijdje zag hij er niet alleen veel beter uit, maar keek hij ook een stuk flinker uit zijn ogen.

Als je met een paard als Danny begint te werken en je merkt dat hij eigenlijk te bang is om gewoon naast je te blijven staan, dan is het duidelijk waar je moet beginnen. Zijn angst tot bedaren brengen door 520.000 keer naast hem te gaan staan en gewoon te ademen. 520.000 keer je hand optillen tot hij begrijpt dat het niet je bedoeling is om hem een klap te geven. 520.000 keer het halster op- en afdoen tot hij snapt dat we hem geen pijn willen doen. Enzovoort, enzovoort enzovoort!!

 

Het moment dat je het wilt opgeven

Heb je een paard met een minder plezierig verleden, dan komt vaak het moment dat je denkt: ‘Ik kan dit niet. Het lukt me niet. Ik ben niet goed genoeg.’ De nieuwe eigenaar van Danny had dit twee keer. Maar ze besefte ook, dat als ze het paard zou verkopen, hem waarschijnlijk een ellendig leven en een vroege dood te wachten stond. Want dergelijke paarden komen in veel gevallen terecht bij eigenaren die uit onwetendheid het paard nog verder de vernieling in helpen. Dit was voor haar geen optie, dus zij besloot om door te zetten. Gelukkig voor Danny!

 

 

De weg is net zo leuk als het doel

In het begin hebben we geen Academisch grondwerk met Danny gedaan, omdat dit voor hem een brug te ver was. Longeren en werken aan de lange lijnen zorgde ervoor dat hij en zijn nieuwe eigenares beter op elkaar ingespeeld raakten. En wederzijds vertrouwen opbouwden.

Ook ging de conditie van Danny vooruit. Hij kreeg meer spieren en werd minder stijf. Het moment van rijden kwam dichterbij. Het was leuk om te zien hoe zijn uiterlijk steeds beter werd, en hoe zijn angst voor mensen – nou ja, de mensen met wie hij werkte! – langzamerhand bijna helemaal verdween.

 

Voorbereiden op het opstijgen

We konden een stap verder gaan: de barebackpad op Danny;s rug leggen en later de singel vastmaken.

Dat het nog een tijdje duurde voordat Danny kon worden gereden, kwam doordat hij het opstapkrukje griezelig vond. We hebben dit opgelost door het opstapje heel vaak naast hem neer te zetten. Liep hij ervan weg, dan pakten we het rustig weer op en zetten het opnieuw naast hem neer. NIet al te voorzichig, maar ook niet wild. Tot hij begreep dat het opstapje hem geen kwaad zou doen.

Toen Danny het opstapje accepteerde gingen we verder: erop gaan staan, en nog later staande op het opstapje het rechterbeen heffen. Dit moest heel vaak worden gedaan voordat Danny ook dit accepteerde zonder weg te lopen.

Een paard op deze manier iets leren noemen we ‘desensibiliseren’.

 

Rijden

Toen Danny er klaar voor was om te worden bereden liepen we tegen het volgende dingetje aan. Gelukkig hebben we dat inmiddels ook overwonnen! Ben je geïnteresseerd in onze manier van werken met paarden, en ben je nog niet geabonneerd op de GRATIS artikelenreeks ‘Duurzaam paardrijden’? Dan kun je jezelf hiervoor ZONDER ENIGE VERPLICHTING AAN TE GAAN opgeven via DIT FORMULIER.

Voor meer info over onze producten ga je naar de homepage.

De foto: Danny, een jaar geleden nog een scharminkelige, angstige pony, is nu gezond, rustig en ook nog mooi. Nu kan hij serieus aan het werk!

 

 

Tot ziens!

Elsa Boddéus

Centered Riding en Rechtricht instructeur (en altijd doorstuderend)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *